– ქალბატონო ლალი, ცხოვრების ამ ეტაპს როგორ შეაფასებდით, რა მოგიტანათ და რა წაიღო წლებმა?
– ჩემო საყვარელო, შენ ხარ "სარკის" თოჯინა იმიტომ, რომ ბარბის ძალიან ჰგავხარ, მე კი დიდი ხანია თოჯინური ეტაპიდან გამოვედი და თავდაღმართზე ვეშვები. უნდა გითხრათ, რომ ეს უინტერესო არ არის. რომ ვფიქრობდი, ასაკი მოდის და შეიძლება ჩრდილში აღმოვჩნდე–მეთქი, პირიქით მოხდა. ჯულიეტას ვეღარ ვითამაშებ და ჩემი შორენობაც მორჩა, მაგრამ ჩემ წინ სხვა სამყარო გამოჩნდა.
შარშანწინ გიორგი ფარაჯანოვმა გადამიღო ფილმში "ყველანი წავიდნენ". ძალიან საინტერესო სამუშაო იყო. გიორგი სერგო ფარაჯანოვის დისშვილია, საქართველოში გაიზარდა, მაგრამ ახლა რუსეთში ცხოვრობს და მუშაობს. სერგო ფარაჯანოვის დედის როლზე მე ამიყვანა და ოდესის საერთაშორისო კინოფესტივალზე ქალის როლის საუკეთესო შესრულებისთვის ჯილდოც მივიღე. ამ ფილმში ჩემი პარტნიორები არიან მიშა გომიაშვილი, გიორგი ყიფშიძე, ავთო მახარაძე, ასმათ ტყაბლაძე, მედიკო ლორთქიფანიძე.
თავიდან, დასაწყისში, ჩემთვის ბედის საჩუქარი შორენას როლი იყო, თავდაღმართში – ეს როლი. გიორგი ფარაჯანოვმა სხვა ფილმშიც გადამიღო, რიგაში მიმიწვია და ძალიან საინტერესო როლი შემომთავაზა. სერიალებშიც მეძახიან ხოლმე პატარ–პატარა ეპიზოდებში. ამას წინათაც დამირეკეს და რაღაც საინტერესო შემომთავაზეს. ნუცა მესხიშვილმა გადამიღო ეპიზოდურ როლში. მოკლედ, სიახლეები არის.
– თავდაღმართი ახსენეთ, ამაზე ხშირად ფიქრობთ ხოლმე?
– ზოგი წლების მატებას მტკივნეულად აღიქვამს ან კი წლების მატება ვის უხარია, მაგრამ... ჩემი თაობიდან იმდენი არაჩვეულებრივი გოგო–ბიჭი წავიდა იმქვეყნად, თანაც ისეთ კარგ ასაკში, ისეთი ლამაზები, მე კი ისევ ცოცხალი ვარ, ისევ მაქვს როლები, ისევ ვაქტიურობ. ამ ასაკის ადამიანი საინტერესო ვარ, ეს კი ჩემთვისაც დიდი სტიმულია და ჩემი მეგობრებისთვისაც, ამიტომ ასაკს არასდროს ვმალავ. ტელევიზიით ამას რომ ვამბობ, ჩემი ბავშვობის მეგობარი ია გამყრელიძე (დათო გამყრელიძის დედა, ძალიან ლამაზი, გაზაფხულივით ქალია), მირეკავს და მეჩხუბება, ვინ გეკიდება მაგ ენაზე, შენს ასაკს რომ აცხადებო. რას ვიზამთ, გვინდა თუ არა, წლები მაინც მოდის. მთავარია, კარგად იყო, ღმერთს ჯანმრთელობა უნდა სთხოვო.
60 წელს რომ გადააბიჯებ, დამთავრდა, ის ახალგაზრდული პეწი აღარაა. 60 წლამდე შეგიძლია გამოიპრანჭო, ქალურად გამოიყურებოდე. თუმცა ჩემთვის მისაბაძი მაგალითია ქალბატონი ვერიკო ანჯაფარიძე. მახსოვს, სოფიკო ჭიაურელმა სპექტაკლი "გვირილები" დადგა, სადაც 90 წლის ვერიკო თამაშობდა. უსიტყვო როლი იყო, ტექსტი არ ჰქონდა. მაშინ ჩემი მეუღლე თემო ბადურაშვილი კულტურის მინისტრი იყო. სპექტაკლის შემდეგ ვერიკოსთან მისალოცად შევედით, გადავკოცნეთ. სოფიკომ მითხრა, შეხედე, ვერიკო თემოს როგორ ეპრანჭებაო. ბებერი ქალი კი არ დაგვხვდა ან თავისი ბიოგრაფიით დაღლილი, არამედ ცოცხალი, ციმციმა თვალებით იყო. ჩემმა ქმარმა ბევრი კომპლიმენტი უთხრა, მე კი გაშტერებული, სულ სხვა მხრიდან ვუყურებდი. ის დღემდე მაგალითია ჩემთვის. სანამ ცოცხალი ხარ, სანამ ფეხზე დგახარ, ადამიანებისთვის საინტერესო უნდა იყო და არა – მოსაბეზრებელი, მოსაწყენი, ჩამქრალი თვალებით.
– თქვენც სულ მომღიმარი, სულ ფორმაში, საზოგადოებისთვისაც მუდმივად საინტერესო ხართ. რა საიდუმლოს ფლობთ?
– ამაში გენეტიკა თამაშობს დიდ როლს. მე ადვილი ცხოვრება ნამდვილად არ გამომივლია. სამი კაცი, ჩემი ორი ბიჭი და ქმარი, დაკეტილ სივრცეში აღმოჩნდნენ, მე კი ერთი ქალი ვიყავი დარჩენილი და სამივესთვის ყურადღება უნდა მიმექცია. ეს მოვახერხე კიდეც, სამივე გარეთ გამოვიყვანე. როცა ჩემი ქმარი ციხიდან გამოვიდა, ის კაცი აღარ იყო, რომელიც მანამდე მართავდა ოჯახს, ორი ბიჭის პატრონობა მე დამაწვა კისერზე. ერეკლე ჯარში რომ წაიყვანეს, ყველგან დავდევდი... მოკლედ, რთული წლები მქონდა. ხანდახან ვფიქრობდი კიდეც, თავი ხომ არ მოვიკლა–მეთქი.
ჩემს უფროს ვაჟს ახლახან თირკმელი ამოუღეს, საყოველთაო დაზღვევა ძალიან დამეხმარა და, რასაკვირველია, ჩემი მეგობრები. საერთოდ, ქართველს საშინელი თვისება აქვს, ძალიან შურიანია, სხვის სილამაზეს, სხვის გამარჯვებას, წარმატებას ვერ იტანს, მაგრამ იმ ქართველმა მეგობრობა, გვერდში დგომაც იცის და ამან მოგვიყვანა აქამდე. თუ დღეს ვარსებობ და გელაპარაკებით, ბიძინა ივანიშვილის დამსახურებაა. მან იკისრა ქართველი ადამიანების შეხიდება.
– ძალიან ძლიერი ქალი ყოფილხართ.
– რასაკვირველია, სირთულეების დაძლევაში ჩემი ხასიათიც მეხმარება. როცა ჩემი ქმარ–შვილი, სამივენი, ციხეში იყვნენ, 20 კილო დავიკელი და ფიზიკურად ისე სუსტად ვიყავი, კედელ–კედელ დავდიოდი, მაგრამ იმ პერიოდმა გაიარა, დამთავრდა! გეკითხებით, რა ექნა ქეთუსია ორახელაშვილს, ევგენი მიქელაძის ცოლს? დედა, მამა, ქმარი დაუხვრიტეს, ციმბირში მარტო გადაასახლეს. ხომ გაძლო, არა? მის გარდა სხვა ქალებმაც გაუძლეს ციმბირს, გადასახლებას, თიხის ქოხებში ცხოვრებას. ეს უნდა იცოდე, რომ შენც გაძლო. ასეთი მაგალითები უნდა იცოდეთ. მე როცა მიჭირდა, სულ ქეთუსია მახსენდებოდა, მისი მაგალითით ვიკვებებოდი.
– თქვენი გამოცდილებით, თქვენი შეხედულებით, ოჯახში ქალია მთავარი თუ კაცი?
– კაცმა თქვა, ოჯახის თავი მე ვარო, ქალმა კიდევ – კისერიო და საითაც მინდა, იქით შევაბრუნებო. ჰოდა, ეს კისერი ძალიან ჭკვიანი უნდა იყოს, რომ თავი სწორად აბრუნოს. თუ ქალი სულელია, ქმარსაც და შვილებსაც ხრამში გადაჩეხს. ქალმა უნდა დათმოს. ხომ არ შეიძლება, კაცს გაეჯიბრო?
იცით, თქვენი თაობის უბედურება რა არის? გოგონებს გინდათ, ისე იცხოვროთ, როგორც ბიჭები ცხოვრობენ. ჩემს ახალგაზრდობაში ბიჭი რომ შეიგინებოდა, იმას როგორ დაველაპარაკებოდი?! დღეს კი გოგოები იგინებიან. კარგია, რომ დამოუკიდებლები ხართ, იბრძვით, მაგრამ ბიჭებად ნუ გადაიქცევით! თქვენს თაობაში ყოველი მეორის ოჯახი ირღვევა და, იცით, რატომ? არაფრის მოთმენა გინდათ. ქმარი თუ შარდენზე წავა ძმაკაცებთან ერთად, შენც დაქალებთან ერთად გავარდე და 5 დღე იჯდე იმ შარდენზე, ეს მისაღები არ არის. მე იმას არ ვამბობ, თუ ცუდად იქცევა, მოუწონე და, თუ გირტყამს, არაფერი თქვა–მეთქი, მაგრამ ქმართან სხვანაირად უნდა მოიქცეთ.
– თქვენი ქმარი როგორი იყო ოჯახში?
– მე ისეთი მეუღლე მყავდა, ის თვითონ მართავდა სხვებს და ეს პრობლემა ჩვენ არ გვქონია. არ არსებობდა, ოჯახში ჩემთვის რამე ცუდად ეთქვა.
– მძიმედ გადაიტანეთ თქვენი ვაჟისა და რძლის, ერეკლე ბადურაშვილისა და ეკა კახიანის ოჯახის დანგრევა, შემდეგ კი შვილიშვილის, ნინი ბადურაშვილისა და ირაკლი კუტალაძის ასე მალე გაშორება?
– რასაკვირველია, ძალიან მტკივნეული იყო. ერეკლეს და ეკას ამბავი კიდევ უფრო სხვაა, ისინი ბავშვობიდან ერთად იზრდებოდნენ, ერთი სამეგობრო ჰყავდათ. მეგობრობაში ჩამოყალიბდა მათი ურთიერთობა, მაგრამ ერთი ჭერი მაინც სხვა რამეა. მე და ეკას ერთმანეთთან არაჩვეულებრივი დამოკიდებულება გვაქვს, ერთიმეორისთვის ზედმეტი სიტყვა ერთხელაც არ გვითქვამს. ეკას მშობლები, ფლორა და იმედა, დღემდე ჩემი საუკეთესო მეგობრები არიან. ნინი ისე გაიზარდა, ვერც მიხვდა, რომ დედ–მამა გაყრილი იყვნენ.
რაც შეეხება ნინის ოჯახის დანგრევას, მას სულ ვეუბნებოდი, შენი ქმრობა რთული იქნება, ყველა კაცი ვერ აიტანს იმას, რომ დღეს ერთგან იყო კონცერტზე, ხვალ სხვაგან–მეთქი. ნინი ყველაფერს მიყვება, ცალკე გავალთ ხოლმე და მეჭორავება. მე რასაც ვფიქრობ, ვეუბნები და ისიც მისმენს, რაღაცაში მეკამათება, მაგრამ ბევრი რამ, რაც 21–22 წლის ასაკში არ ესმოდა, ახლა მშვენივრად ესმის.
– თქვენ ხომ შეძელით, საზოგადოებაშიც აქტიური ყოფილიყავით, ფილმებშიც გეთამაშათ და სტაბილური ოჯახიც შეგენარჩუნებინათ?
– მე ასეთი აქტიური არ ვიყავი, 3 წელიწადში ერთხელ თუ გადამიღებდნენ ფილმში, ნინი კი სულ სცენაზეა.
– წინა ხელისუფლების დროს თქვენს ვაჟს, ერეკლეს, ფილმი დაუბლოკეს. ახლა თუ არის წინსვლა ამ მხრივ?
– დიახ, ასე იყო. საინტერესო სცენარი ჰქონდა გამზადებული, მაგრამ ვინც მაშინ სცენარებს ამტკიცებდა, მათ არ გაუშვეს, დაუბლოკეს, რადგან ერთ–ერთ პერსონაჟში მიხეილ სააკაშვილი დაინახეს. უთხრეს, გადააკეთეო, ერეკლემ კი უარი თქვა და ახლა გააქვს ეს სცენარი. ამას გარდა, მხატვრულ–დოკუმენტურ ფილმზე მუშაობს, რომელიც ე.წ. დაკარგულ თაობაზე იქნება.
– პოლიტიკაზე აზრის გამოთქმას არ ერიდებოდით, სააკაშვილის ხელისუფლებას მკაცრად აკრიტიკებდით. ახლა როგორ აფასებთ ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენებს?
– მთავრობა დალაგებულ ქვეყნებშიც კი არ მოსწონთ, მაგრამ ახლა უფრო წყნარად ვარ, რომ სათავეში კრიმინალური მთავრობა არ გვყავს. როცა პრეზიდენტი გამოდის და ამბობს, ყველანი ციხეშიო, იქ მთავრდება ყველაფერი. პრეზიდენტი გამშველებელი, შემრიგებელი, სიტუაციის დამლაგებელი უნდა იყოს და ყველა თუ ციხეში ჩაყარა, რა გამოვა? დღეს ასე აღარ არის, ბიზნესმენებს არ ატერორებენ, ციხეშიც ისეთი უბედურებები აღარ ხდება, რაც ადრე იყო.
ასევე, საყოველთაო დაზღვევა ამოქმედდა, რომელიც საკუთარ თავზე გამოვცადე. 3 წლის წინ ჩემი უფროსი ბიჭი საოპერაციო იყო და არ ვიცოდი, ის 5.000 ლარი სად მეშოვა. მისმა მეგობარმა გიორგი რურუამ კი გადაიხადა ის თანხა მთლიანად, მაგრამ ხომ ძნელი საშოვნელი იყო? ახლა ჯანდაცვა ამოქმედდა. ბატონი ბიძინა ამ პროცესებისგან კი გადგა, მაგრამ როცა მოვიდა, რა თქვა? 2 წელი ძალიან მძიმე იქნება, მე–3 უკეთესიო. ვნახოთ, ცოტა უკეთესობის იმედი მაქვს.
რაც შეეხება იმას, თუ რა არ მომწონს, ეს არის სამართლის აღსრულება. ისიც გასაგებია, რომ დღეს იმ მეთოდებით ვერ იმუშავებენ, როგორც წინა ხელისუფლების დროს. მესმის, პროკურატურა რთულ მდგომარეობაშია, მაგრამ ძალიან მინდა, რომ დამნაშავეს დამნაშავე დაერქვას.
ეკა ლემონჯავა, ჟურნალი სარკე
წყარო: sana.ge