როდესაც ქალაქი იძინებს და ღამე სახლის სახურავებზე დაგორავს, მაშინ განსაკუთრებულად მიყვარხარ...მაშინ ვინთები...

მზის ჩასვლისას, მიყვარხარ ცაზე დაღვრილი დაისის ფერებად...ფრთხილად და მორიდებით...ჩამავალი მზის სხივებით...

შენი სიყვარული ჯადოსნურია, რომელსაც მე ვგრძნობ...მაგრამ არ არსებობს სიტყვები, რომ მე იგი ავხსნა)...

რაც არ უნდა მოხდეს იარე წინ !...

ისტორია გვასწავლის, რომ მან ადამაინებს ვერაფერი ასწავლა...

როცა ვინმეს უყვარხარ იგი შენს სახელს განსაკუთრებით გამოთქვამს და იცი რომ შენი სახელი სამუდამოდაა დაცული...

უნდა იცხოვრო არა მასთან ვისთანაც შეგიძლია, არამედ იმასთან ვის გარეშეც არ შეგიძლია...

დაგითმობ სულსა და საკუთარ თვალისჩინს და შენი თვალებით შევხედავ სამყაროს.....

მხოლოდ სუსტები იძიებენ შურს, ძლიერებს შეუძლიათ პატიება....

ყველაზე დამცინავი პასუხი, დამცინავი ღიმილია...