ნახე გაწვიმდა ტირის ბუნება, ნაზი სისველე იგრძნო ტუჩებმა, ნახე ატირდა ჩემი თვალები ... და იცი რატომ! შენ...

დილა მოიპარა ჩუმი ნაბიჯებით, მე კი შენთან მინდა მართლა გაგიჟებით, შენ კი არ გახსოვარ, ალბათ არც გჭირდები, მე...

ჩემთვის მადლი ხარ თუ სასჯელი, ეს სულერთია, მე მაინც გელი!... ლოდინი კი ჯოჯოხეთია....

შენ რადგან ერთხელ შემოაღე ლექსის კარები, სულ აქ დარჩები და მარადის აქ მეყვარები...

როცა თვალს სძინავს და გულსაც რომ ედება რული, მარტონი ვრჩებით მე და შენ და ზღვა სიყვარული...

შენზე უკეთესს რადგან ქვეყნად ვერავის ვხედავ, ბედნიერების დაუფლებას ათმაგად ვბედავ...

ჩემს ცხოვრებას კი ვერას ავნებს დროის ძგერება – მიყვარს!... ვუყვარვარ!... და ეს არის ბედნიერება!...

თუ სიყვარული ტკივილია,ტკივილი რაა?იქნებ რაიმე ვერ უთქმელი გულში ჩაკლული თუ სიყვარული ცრემლი არის მაშ ცრემლი...

სხვებმა გამართონ, დაე, სიტყვით ვაჭრობა დიდი, მე ჩემს სიყვარულს არც ვასხვისებ და არცა ვყიდი!...

მე მხოლოდ მზერით შემიძლია გრძნობის გამხელა, ესღა შემომრჩა სიყვარულის გამომსახველად....