ჩვენი ცა აგროვებს ბედნიერებას მხოლოდ და მხოლოდ ბედნიერებას! და იქნება უთვალავი ბედნიერება და მერე თანაბრად...

იქნებ სწორედ ის გრძნობები, რომელთაც ჩვენ განვიცდით მხოლოდ მაშინ, როცა შეყვარებულები ვართ, წარმოადგენენ...

ჩვენ მუდამ ვძერწავთ საკუთარ სახეს, იმ დღისთვის, როცა აღარ ვიქნებით ......

არ დააბერო ეგ თვალები ფუჭი მზერებით......

აუწიეთ სამყაროს ხმა .. სულ ოდნავ -დიეზით ! იგუგუნე, დედამიწავ !...

ცა ჩემი ცისფერი ზურგჩანთაა, რომლითაც მზე მომაქვს შენთვის......

მესაუბრები ჩურჩულით, სულგანაბული გისმენ, მსურს, რომ მარადის გისმინო, განა მიყვარხარი - ისე............

მიწაზე დაჩოქილს ზედაც არ შეგხედავ ცრემლით დასველებულს ზურგით შექცევას გაგიბედავ მერე გულნატკენი ცრემლად...

ცა აფახულებს წვიმის წამწამებს,ცა არ ხუნდება...ისევ ლურჯია...რაღაც აკლიათ...მაინც ამ წამებს...გულიც ურჩია.....

მერე რა, თუ ტალღა შენს მზეებს გადაშლის, მერე რა, თუკი ზღვა ხმაურით წავიდა, სამყაროს გაცვეთილს სხვა გვერდზე...