მე, დავემსგავსე, სასწაულის მოლოდინში გარინდებულ, მდუმარე გამოქვაბულს. სამაგიეროდ, ჩემი მიწიერი გრძნობები...

ენ ისეთი ხარ სიყვარულსაც რომ შეშურდება, ისე კარგი ხარ ბოროტებაც ვერ გაგიმეტებს....

ვხვდები უშენოდ ვგიჟდები... დროც გადის დაუნდობელი და მე ჭკუიდან ვიშლები...

სიყვარული სხვა არაფერია, თუ არა ბუნების უმაღლესი პოეზია...

ჩვენ ვართ ზღაპრიდან გამოპარული გზადაბნეული დიდი ბავშვები და სანამ ჩვენი მეზღაპრე მოვა, ყველა ერთმანეთს...

ყველა ხედავს როგორ გამოვიყურები, მაგრამ ცოტა თუ მიხვდება როგორი ვარ სინამდვილეში......

სიცოცხლე ძალიან მოკლეა, დატკბი მისით სანამ შენია......

დამღალა იმან, რომ სულ მე უნდა მტკიოდეს..სულ მე უნდა დავიწყო ყველაფერი თავიდან.. სულ მე უნდა დამენგრეს თავზე...

)მე შენი სული სითბო მჭირდება და არა ზერელე ფრაზები......

საკუთარი ნაკლოვანებები ზურგზე მოკიდებული ჩანთაა, რომელსაც ვერ ხედავ,მაგრამ გამძიმებს...