თუკი მოკვდავია ყველაფერი, თუკი ვერ ვიცოცხლებთ დიდხანს, თუკი დასასრული სიკვდილია, სიკვდილს სილამაზე ერქვას....

არ მინდა, არ მსურს, არ ვიცხოვრებ არავის მსგავსად. არც მეგობრობას შევთავაზებ შტერსა და რეგვენს, ერთ ტყუილ...

ხედავ ბეღურებს... საკენკს ფანტავ თბილი მუჭიდან, მინდა შენს არსში დავასრულო ყველა მანძილი. ახლა ქარია... მე...

გზა თუ ამებნა შენსკენ სავალი, სიზმარში მაინც უთუოდ გნახავ, და დაგიტოვებ ლოყაზე ამბორს და ფეხაკრეფით უჩუმრად...

ნუ შეგაშინებს ჩემი ჭაღარა, ეს არც თოვლია და არც სიბერე, გრძნობის სიჭარბემ ვერცხლით დამფარა და ახლა სხვა ფერს...

ჯადოსნურ ცაზე ვარსკვლავები აინთებიან, იმ ღამის შემდეგ დაიწყება შენზე ფიქრები. მე შენ გიპოვე სიყვარულის...

იცი რას ველი? შენ თავს ... იცი რას ვნატრობ? შენს ხმას ... იცი რა რამინდა? შენი სიყვარული ... იცი ვინ ხარ?...

როცა გული დაილია სიმარტოვით, როცა ფერი დაეკარგა სტრიქონებს... მაშინ მივხვდი მეგობრობას რომ შევძლებდით, გულს...

დღეს უშენობის სახლში მიწევს მე არსებობა, თითქოს ლოდინიც გათანგულა ცრუ მოლოდინით, ვცდილობ განვაგრძო უშენობით...

სადაც მომხვეჭელობა იფურჩქნება, იქ სარწმუნოებრივი სიწმინდე იშვიათად შეინახება. დაცინვა მომაკვდინებელ იარებს...