"ყველაზე სწრაფები მსოფლიოში" – ბიჭვინთაში დაბადებული ფილმი რაჭაზე



ქართული კინოკომედია "ყველაზე სწრაფები მსოფლიოში" 28 წელს ითვლის, მაგრამ ხალხი დღემდე სიამოვნებით უყურებს. ეს არის გაცოცხლებული ანეკდოტები და მხიარული ისტორიები ჩვენი ქვეყნის ერთ–ერთ ყველაზე კოლორიტულ კუთხეზე – რაჭასა და რაჭველებზე.

ფილმის შექმნის იდეა რეჟისორ გია მატარაძეს გაუჩნდა და თავისი მეგობრის ამირან ჭიჭინაძის დახმარებით ფრთებიც შეასხა. მან იმ დროისთვის ყველაზე ცნობილი მსახიობები დააკავა და ფილმი ამ მხრივაც საინტერესო გამოვიდა. როგორც მსახიობები იხსენებენ, ის სამი თვე, რაც გადაღებას მოანდომეს და ის დრო, რაც რაჭაში გაატარეს, მათთვის დაუვიწყარია. თურმე რეჟისორს სურდა, რაჭის შემდეგ მსგავსი ფილმები საქართველოს სხვა კუთხეებზეც გადაეღო, მაგრამ, სამწუხაროდ, არ დასცალდა. ის ჯერ კიდევ ახალგაზრდა გარდაიცვალა.

გია მატარაძის ქვრივი, მსახიობი მარინა კახიანი გვიამბობს:
– გია და ამირან ჭიჭინაძე რამდენიმე პროექტზე მუშაობდნენ ერთად, მათ შორის ერთ–ერთი ყველაზე გახმაურებული იყო "შვიდი პატარა მოთხრობა პირველ სიყვარულზე". ამის შემდეგ ჩვენ და ბატონი ამირანის ოჯახი ბიჭვინთაში ვისვენებდით, შემოქმედებით სახლში. იქ მთელი საბჭოთა კავშირის მსახიობები, რეჟისორები და დრამატურგები იკრიბებოდნენ. ეს იყო პატარა სამოთხე, ულამაზესი ადგილი, სადაც პატარა ყურესავით კეთდებოდა. მშვიდი ზღვა იყო, ტალღების გარეშე. ბუნებრივია, როცა ამდენი ხელოვანი იკრიბებოდა, ბევრი საინტერესო შეხვედრაც იმართებოდა.
ერთ საღამოს, ჩვეულებრივ, ზღვის პირას ვიყავით. ჩემს მეუღლეს გაუჩნდა იდეა, ხომ შეიძლებოდა, გაკეთებულიყო პატარ–პატარა ფილმები საქართველოს ყველა კუთხეზე. გიას უნდოდა, ფილმები სახუმარო ნოველებზე აწყობილიყო. თავდაპირველად რაჭველებზე გადაწყვიტეს გაკეთება, რადგან ამ კუთხის ხალხზე ძალიან ბევრი ანეკდოტი არსებობს. გიამ და ამირანმა სცენარი შექმნეს და ასე მივიღეთ "ყველაზე სწრაფები მსოფლიოში". წლები გავიდა, მაგრამ ამ ფილმს მაინც უყურებენ, მათ შორის ახალგაზრდებიც. სამწუხაროა, რომ გიას იდეა მეტად ვერ განხორციელდა, რადგან მას სურდა, რაჭის შემდეგ საქართველოს დანარჩენ კუთხეებზეც შეექმნა მსგავსი ფილმები.

თურმე რაჭაში გადაღებების პროცესი ყველაზე საინტერესო იყო, რასაც, სამწუხაროდ, მე ვერ დავესწარი. ამ დროს რუსთაველის თეატრიდან გასტროლებზე ვიყავი, მაგრამ რაჭაში დედაჩემი და ჩემი შვილი ვათაც იყვნენ. გია მიყვებოდა ხოლმე, რომ მთელი კოლექტივი ელოდა იმ ეპიზოდის გადაღებას, როდესაც ფილმის გმირებს სოკო უნდა ეჭამათ, მაგრამ სოკო ვერ იშოვეს. მერე გიამ მოიფიქრა, რომ მის ნაცვლად ბადრიჯნის კერძი გაეკეთებინათ. მსახიობები უკმაყოფილოები დარჩნენ, რადგან სოკოს ელოდნენ. ასე რომ, ფილმში სოკო კი არა, ბადრიჯანი გამოიყენეს.
გადაღებები რაჭის გარდა მიმდინარეობდა ქართლში, კახეთში, თბილისში, ბათუმში. ის ეპიზოდი, რომელშიც მე დედოფლის როლს ვასრულებ, მცხეთაში გადავიღეთ. მართალია, ფილმში ამ ეპიზოდის პატარა ნაწილია შესული, მაგრამ სინამდვილეში საკმაოდ დიდხანს ვიღებდით და ბევრი სახალისო კადრიც გამოვიდა. ზურაბ ქაფიანიძე, რომელიც სერიოზული კაცის როლს ასრულებდა, იმდენად იყო როლში შესული, რომ კადრმიღმაც კი არ იღიმებოდა.

იმ პერიოდში თითქმის მთელი საქართველო იმ ტექსტებით ლაპარაკობდა, რომლებიც ფილმში გაისმის. ეს უკვე დიდი აღიარება იყო გიასთვის, როგორც რეჟისორისთვის. ერთხელ ჩეხოსლოვაკიაში კინოკომედიების კონკურსი ტარდებოდა, სადაც ჩემმა მეუღლემ წასვლა ვერ მოახერხა. მხოლოდ ბატონი გომარ სიხარულიძე წავიდა და ჩამოიტანა პრიზი – ერთ–ერთი საუკეთესო კომედიური ჟანრის ფილმი. გიას ძალიან გაუხარდა.
წლებია, ეს ფილმი აღარ მინახავს, მაგრამ ერთი ეპიზოდი განსაკუთრებით მომწონს. ეს არის ის მომენტი, როდესაც შოთა სხირტლაძის გმირი ხეზე ზის და ჩამოსვლის ეშინია. ბატონმა შოთამ ეს თავისი პატარა როლი არაჩვეულებრივად შეასრულა.
თავიდან ჩაფიქრებული იყო, რომ მხოლოდ ერთ ეპიზოდში უნდა მიმეღო მონაწილეობა და დედოფლის როლი შემესრულებინა. შემდეგ კი, სადაც რაღაც პატარა ეპიზოდი გამოჩნდებოდა და არავინ იყო, მე ვთამაშობდი. მასობრივ სცენებშიც ვიყავი. ფილმში არის ასეთი სცენა, როდესაც ტრისტან სარალიძის გმირი პარაშუტით გადმოხტება და ექიმი დასჭირდებათ. არ იყო იმის დრო, რომ ვინმე მოეყვანათ და ექიმის როლი მე შევასრულე. კიდევ ერთი სცენაა, სადგურზე გადაღებული – მივდივარ და სახე არ მიჩანს. ფილმს რამდენჯერაც ვნახავ და ამ კადრს დავინახავ, კარგად ვაკვირდები ჩემს სიარულს და ვფიქრობ, ზურგით კარგად ვთამაშობ თუ არა.

სცენარი ცნობილი ანეკდოტების მიხედვით შეიქმნა, მაგრამ არის მოგონილი ამბებიც. რაჭველები ამ ფილმს კარგად შეხვდნენ. ცოტა საშიში იყო, რაღაცეები სწყენოდათ, მაგრამ ძალიან მოეწონათ. ეტყობა, იგრძნეს, თუ რა სითბოთი და სიყვარულითაც იყო გადაღებული. გია ამბობდა, როცა რაჭაში ჩავედით, გვეგონა, ადგილობრივები ამ წამოწყებას სკეპტიკურად შეხვდებოდნენ, მაგრამ პირიქით მოხდაო. რაჭველები გადამღებ ჯგუფს გულთბილად დახვდნენ და ბევრ რამეში დაეხმარნენ, მასობრივ სცენებში მონაწილეობდნენ აბსოლუტურად უსასყიდლოდ, მსახიობებს პურმარილს უშლიდნენ.
შეკრული გუნდი მუშაობდა, ყოველი გადაღების ბოლოს დღესასწაული იმართებოდა, სუფრა იშლებოდა, იყო სიმღერები, დროსტარება და ეს ყველაფერი სასიამოვნო მოგონებად დამრჩა.

თავიდანვე იყო ჩანაფიქრი, რომ მთავარი როლები ზურაბ ქაფიანიძეს, გივი ბერიკაშვილს, ტრისტან სარალიძეს და შოთა სხირტლაძეს უნდა შეესრულებინათ. რაც შეეხება წამყვანს, გიამ ზუსტად არ იცოდა, როგორი სტილის მსახიობი სჭირდებოდა – ძალიან სერიოზული თუ უფრო სახასიათო. ორი მსახიობის კანდიდატურას განიხილავდნენ, მერაბ თავაძის და რამაზ გიორგობიანის. რადგან რამაზი სახასიათო მსახიობი იყო, არჩევანი მასზე შეაჩერეს.

"ყველაზე სწრაფები მსოფლიოში" ჩემთვის საყვარელი ფილმი იმ მხრივაც არის, რომ მასში ჩემი შვილი ვათაც მონაწილეობს. მაშინ ორი–სამი წლის იყო. ზაზა ქაშიბაძის გმირი მარათონში მონაწილეობს და ამასობაში ასწრებს ოჯახის შექმნას და შვილების გაჩენას. ამ შვილებს შორის ერთ–ერთი სწორედ ვათაა.

ტრისტან სარალიძე, მსახიობი:
– შესანიშნავი რეჟისორი გვყავდა და კარგი მსახიობებიც შეკრიბა. ამ დიდ მსახიობებში მეც მოვხვდი. მაშინ ახალგაზრდა ვიყავი, 27–28 წლის და კარიერას ვიწყებდი. თავიდან ცოტა შემეშინდა, რადგან პროფესიონალების გვერდით უნდა მეთამაშა. ოსტატებთან ჭიდაობა ცოტა ძნელია. ამის გამო რეჟისორი გაცილებით მეტ დროს ხარჯავდა ჩემზე და მეტად მეგობრობდა, რომ თავი ეულად არ მეგრძნო.
როდესაც ფილმი ამდენი წელი ცოცხლობს, ის შემდგარია. კინონაწარმოების ყველაზე დიდი კრიტიკოსი არის დრო. ცოტა კრიტიკა იყო თავიდან, როგორც ხდება ხოლმე ახალი კომედიური ფილმების მიმართ. თქვეს, ეს ანეკდოტები ვის რაში სჭირდებაო, არადა აღმოჩნდა, რომ ხალხს ნამდვილად სჭირდებოდა.

გია მატარაძესთან კარგი ურთიერთობა მქონდა. ის არაჩვეულებრივი პიროვნება იყო და რუსთაველის თეატრში მისვლის დღიდან მასთან ვმეგობრობდი, ოჯახებით ვახლობლობდით. პირველი ფილმი, რომელზეც ერთად ვიმუშავეთ, იყო "ბანდიტი აგურის ქარხნიდან", შემდეგ – "ყველაზე სწრაფები მსოფლიოში" და "გამოცხადება". სამწუხაროდ, მეტის გაკეთება არ დასცალდა. მიუხედავად ამისა, კინოში თავისი სათქმელი მაინც თქვა.
იმ წლებში კინოში დიდი კონკურენცია იყო. "ქართული ფილმი" ყოველწლიურად ორმოცამდე ფილმს იღებდა. გია უნიჭიერესი ადამიანი გახლდათ და მის გვერდით მუშაობა ძალიან ადვილი იყო. ამასთანავე, ის თავადაც მსახიობი იყო და უცებ გვახვედრებდა, ჩვენგან რაც უნდოდა. იყვნენ და არიან ისეთი კინორეჟისორები, რომლებიც არ გიხსნიან, რას ითხოვენ შენგან, როგორც მსახიობისგან და ინტუიციით უნდა მიხვდე, რა უნდათ. გია კი სანამ "მატორს" დაიძახებდა, მანამდე რამდენიმე სიტყვით გვეტყოდა, რა უნდა გაგვეკეთებინა და უკვე ყველაფერი გასაგები ხდებოდა.
რაჭველები გვიან მიხვდნენ ფილმის შინაარსს, ამიტომ მათ განაწყენებას გადავრჩით. ეს, რა თქმა უნდა, ხუმრობით. რაჭველები შესანიშნავი ხალხია – თბილი, მოსიყვარულე. მთელი გადაღებების პროცესში ყურადღებას არ გვაკლებდნენ, სუფრას გვიშლიდნენ, გვაქეიფებდნენ.
ერთხელ, ერთ–ერთი სცენის გადაღების დღეს, გივი ბერიკაშვილმა მთხოვა, აღმასკომის თავჯდომარესთან გამყევი, საქმე მაქვსო. რომ შევედით, თათბირი მიმდინარეობდა. თავჯდომარემ რომ დაგვინახა, თათბირი ჩაშალა. თანამშრომლებს უთხრა, ახლა ისეთი ხალხი მესტუმრა, რომ აღარ მცალიაო. აღმასკომის შენობიდან თავი პირდაპირ რესტორანში, არაჩვეულებრივ პურმარილზე ამოვყავით.
იყო ისეთი შემთხვევები, რომ რაჭველები პირდაპირ გადაღებიდან გვიტაცებდნენ და სუფრასთან მივყავდით. თავიდან ცოტათი კი გაგვიბრაზდნენ, ჩვენ მთლად ისეთებიც არ ვართ, როგორც ფილმშიაო, მაგრამ ხომ იცით, იუმორს რა ძალა აქვს და ამ ყველაფერს ჯანსაღი იუმორით შეხვდნენ. რეჟისორმაც და მთელმა კოლექტივმაც რაჭველების მიმართ ამ ფილმით დიდი სითბო და სიყვარული გამოვხატეთ.
ფილმი ისე გადავიღეთ, როგორც სკეტჩები. ასეთი სცენები მსახიობებისთვის უფრო იოლი სათამაშო იყო, რადგან ყველა ეპიზოდში სხვა ხასიათს ვერგებოდით. ყველაზე დასამახსოვრებელი სცენა იყო, როდესაც შოთა სხირტლაძის პერსონაჟი ხეზე ზის და მე თოკს ვუგდებ ჩამოსაყვანად, ის კი ძირს ეცემა. მე ვეუბნები, ასე ამოვიყვანეთ მეზობელი ჭიდან–მეთქი. შოთას ხეზე ჯდომის მართლა ეშინოდა, რადგან სიმაღლეს ვერ იტანდა. ამ დუბლის გადაღების შემდეგ სახანძრო მანქანის კიბე დაგვჭირდა, რომ ხიდან ჩამოგვეყვანა. ასე რომ, გადაღებების დროს ბევრი სახალისო ამბავი ხდებოდა.
კომედიაში რომ თამაშობ, დიდი მნიშვნელობა აქვს, თუ ვინ დგას კამერის უკან. ისინი ერთგვარი კატალიზატორები არიან. თუკი ტექნიკურ პერსონალს გაეღიმა, უნდა ჩათვალო, რომ საქმე კარგად მიდის. გადაღებები სამი–ოთხი თვე გრძელდებოდა, ანუ მთელი ზაფხული რაჭაში გავატარეთ. ბათუმსა და ჩაქვშიც ვიმუშავეთ.

ზაზა ქაშიბაძე, მსახიობი:
– პირველ რიგში, ის მახსენდება, რომ გვყავდა არაჩვეულებრივი რეჟისორი – გია მატარაძე. შემდეგ მახსენდება ის, რომ ძალიან პუტკუნა ვიყავი. ისედაც მოსუქებული გახლდით, მაგრამ მაგ პერიოდში ჭამას უფრო მოვუმატე, რადგან როლს ასე სჭირდებოდა. მარათონში ჩემი მეტოქე ამირან ბუაძის გმირი იყო, რომელიც გამხდარი უნდა ყოფილიყო და ჭამას უკრძალავდნენ. მე კიდევ – პირიქით, მაძალებდნენ. იმ დროს ძალიან ახალგაზრდა ვიყავი, 24 წლის, მაგრამ უკვე დაოჯახებული გახლდით. ფილმში პატარა ბავშვი რომ მიჭირავს, მართლა ჩემი შვილია. მოზრდილი ბავშვის როლს კი მარინასა და გიას ვაჟი ასრულებს. სასიამოვნო იყო ის ფაქტიც, რომ ძალიან კარგი მსახიობების გვერდით აღმოვჩნდი. ჩემი და გიას მეგობრობა მანამდე დაიწყო და ფილმმა უფრო გაამყარა. ჩემი ცოლი და მარინა კახიანი თეატრალურ ინსტიტუტში ერთ ჯგუფში სწავლობდნენ და მეგობრობდნენ.
გია ისეთივე იყო გადასაღებ მოედანზე, როგორიც ცხოვრებაში. პროფესიით მსახიობს, ჩვენი შესანიშნავად ესმოდა და კარგად გვექცეოდა. სიმკაცრე და ასეთი რაღაცეები არ ახასიათებდა. მართალია, ჩემი პერსონაჟი ძალიან სასაცილოა, ასე დინჯად რომ დარბის მარათონში, მაგრამ, კარგად თუ დავაკვირდებით, ამ სცენის შინაარსი ძალიან საინტერესოა. ეს მარათონი ცხოვრებას მოგაგონებთ, რომლის არსიც ასეთია, რომ ფინიშამდე ნელა მიხვალ თუ ჩქარა, ამას არ აქვს მნიშვნელობა. მთავარი ის არის, როგორ გზას გაივლი.
რაჭაში დასამახსოვრებელი ზაფხული გავატარეთ, თითქმის ყველა ოჯახში გვეპატიჟებოდნენ და პურმარილს გვახვედრებდნენ. ბევრგან ვერ მივედით და ვაწყენინეთ. ფიზიკურად დრო არ გვრჩებოდა, მაგრამ მაინც საკმარისად ვქეიფობდით.
საოცარი ნოსტალგია მაქვს, რადგან სხვანაირი დრო იყო, ხალხს არ უჭირდა. ახლა კი, საქართველოს რომელიმე კუთხეში რომ ჩახვიდე, ყველა ოჯახი ვერ შეძლებს ასე გამასპინძლებას, ამის საშუალება არ აქვთ. მაშინ კი გადაღებების ყოველი საღამო დიდი სუფრებით მთავრდებოდა.

თეონა კენჭიაშვილი

წყარო
































ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.