ბავშვობა ისეთი საპასუხისმგებლო პერიოდია, რომლის დროსაც ხდება პიროვნული თვისებების შექმნა, გაღვიძება, გარდაქმნა და საერთოდ ჩამოყალიბება. ყოველივე ეს კი იმაზეა დამოკიდებული თუ როგორ გარემოს შევუქმნით ბავშვს და რამდენად სწორ ფსიქოლოგიურ მიდგომას შევარჩევთ ურთიერთობისას, რომ ინდივიდად ჩამოყალიბდნენ, რაშიც იგულისხმება ჰქონდეს საკუთარი, დამოუკიდებელი შეხედულება და სწორი ანალიზის უნარი მოვლენებისადმი. რა თქმა უნდა, ეს მოვალეობა უმთავრესად ეკისრება მშობლებს.
ბავშვებთან ურთიერთობაში აუცილებელია საერთო ენის გამონახვა, ნებისმისმიერი პრობლემისადმი დიპლომატიური მიდგომა. უპირველესად მშობელი უნდა ეცადოს შვილის ნდობის მოპოვებას და წმინდა მეგობრული ურთიერთობის დამყარებას რაც გამოიხატება ხშირი მეგობრული საუბრებით, თუნდაც ჭორაობით, კამათითაც კი, რადგან ნათქვამია კამათში ჭეშმარიტება იბადებაო, კამათი ხომ მეგობრებშიც დასაშვებია მთავარია იგი აგებული იყოს სწორ არგუმენტებზე და არა პირად პრინციპებზე, ამით მოზარდი ეჩვევა განსხვავებული აზრის მოსმენას, გამოთქმას, შეფასებას და საერთოდ დისკუსიას, მაგრამ ეს უნდა ხდებოდეს არა მუდმივად, არამედ მხოლოდ საჭირო შემთხვევაში.
აუცილებელია აზრის არგუმენტირებულად და გააზრებულად გათვალისწინება. არის თემები როცა საკითხის ერთ პოზიციაში დანახვა შეუძლებელია, ასეთ დროს მშობელს უნდა ახსოვდეს, რომ შვილი მიუხედავად ბავშვური ასაკისა ცალკეული ინდივიდია და დამოუკიდებელ შეხედულება გააჩნია. ღმერთმაც ხომ ადამიანი დამოუკიდებელ ინდივიდად შექმნა რომელსაც არჩევანის უფლება მისცა. ეს მშობლებმაც უნდა გაითავისონ. მათი მოვალეობაა აუხსნან, დაუსაბუთონ შვილს თუ რატომ არის ესა თუ ის გზა მცდარი და რომელია უკეთესი, არჩევანი კი შვილს უნდა მივანდოთ და მათი გადაწყვეტილება უნდა შევაფასოდ როგორც განსხვავებული აზრი. ამით მოზარდი ეჩვევა დამოუკიდებლობას, რაც აუცილებელია თითოეული ჩვენთაგანისთვის.
აკრძალული ხილი უფრო გემრიელიაო, ჰოდა, ნუ ავუკრძალავთ, იგემონ საკუთარი მცდარი გადაწყვეტილების სიმწარე. ადამიანი ხომ შეცდომებზე სწავლობს, ამრიგად ეცდება იგივე ქვას ფეხი არ წამოკრას და სწორი გზით იაროს. თუკი ბავშვს რაიმეს გაკეთებას ვაიძულებთ და არ ეცოდინებათ ამ ნაბიჯის უპირატესობა, იმ შედეგს მივიღებთ, რომ უკვე ზრდასრულიც ვეღარ შეძლებს დამოუკიდებელ ცხოვრებას, პრობლემების თავად გადაჭრას და არჩევანის გაკეთებას, რადგან ყოველთვის მის მაგივრად წყვეტდნენ და სხვის აზრებზე იყვნენ დაქვემდებარებული. შვილთან ლოიალური ურთიერთობა იმ მიზნითაც უნდა გვქონდეს რომ მცდარი ნაბიჯი მშობლისათვის დაფარული არ იყოს. ამ სიტუაციაშიც სიმშვიდის შენარჩუნება და დამრიგებლური ხასიათის საუბარია აუცილებელი, რადგან ბავშვი არ დავაფრთხოთ და სიმართლის თქმის სურვილი არ დავუკარგოთ.
ასევე აღზრდის მეთოდიდან უნდა ამოვიღოთ – ბავშვის ცემა, ეს ხომ უკიდურესი ზომაა, როდესაც ადამიანი ცხოველთანაა გაიგივებული. ცემით მხოლოდ ცხოველები იწვრთნებიან, რადგან ინსტიქტი ამოძრავებთ, ადამიანს კი გონება. შიშზე აგებული ურთიერთობა მალე ინგრევა, რადგან ადამიანის გონება ამ შიშს სძლევს და ანალოგიურს გაიმეორებს, ამიტომ მთავარია შვილს ჰქონდეს მშობლის არა შიში, არამედ პატივისცემა და რიდი, მათი დაკარგვა ხომ, თითქმის შეუძლებილია. (ამ კონკრეტულ შემთხვევაში ყოველივე დამოკიდებულია მშობელზე რამდენად მისაბაძი მაგალითი იქნება შვილისთვის და რამდენად შეინარჩუნებს ამ მდგომარობას).
გარდა ამისა აუცილებელია ბავშვი იზრდებოდეს მშვიდ გარემოში, რადგან ყველაზე მეტად მის ფსიქიკურ მდგომარეობას სწორედ რომ მშობლებს შორის არსებული უთანხმეობის ბავშვის თანდასწრებით განხილვა არყევს.
როგორც დასაწყისში აღვნიშნეთ, ბავშვებთან ურთიერთობაში აუცილებელია დიპლომატიურობა და არა დესპოტიზმი. მსოფლიოს უმნიშვნელოვანესი პრობლემებიც ხომ დიპლომატიური გზით წყდება და არა ომით.
წყარო
აღვზარდოთ შვილი დამოუკიდებელ ადამიანად
⏱️ 1 წთ.
👁️ 2 603
100%