თავისიანი უცხოთა შორის
აღდგომას თქვენ საქმე გემატებათ?
დიახ. მთავარი ამოცანაა რომ ზედახორა არ გაიმართოს და არავინ გაიჭყლიტოს. როდესაც ათასობით მორწმუნე მოდის, მე პოლიციას ვეხმარები ხალხის ნაკადის განაწილებაში დიდი შაბათის დილას, კუვუკლიის შემოწმების პროცედურა მიმდინარეობს (ტაძრის შიგნით სალოცავი ნიშა, რომელიც უშუალოდ ქრისტეს საფლავის ზემოთ დგას), რათა ცეცხლის სხვა რამ წყარო არ შეიტანონ. წმიდა ცეცხლის გარდამოსვლა ხომ სწორედ იქ ხდება. შემდეგ ბერძნები კეტავენ წმიდა გამოქვაბულში შესასვლელს და მე ვბეჭდავ კარებს დიდი ცვილის ბეჭდით. მასზე თავის ანაბეჭდს აკეთებენ იერუსალიმის მერიის, თურქული დაცვის და ისრაელის პოლიციის წარმომადგენლები. კუვუკლიის დაბეჭდვიდან ნახევარ საათში მართლმადიდებელ არაბთა ახალგაზრდები – არაბებს შორის სხვადასხვა კონფესიის ბევრი ქრისტიანია – ყვირილითა და დოლების ბრაგუნით შემოდიან ტაძარში და იწყებენ ცეკვა–სიმღერას და ლოცვას, რათა გადმოვიდეს წმიდა ცეცხლი.
ქრისტეს საფლავის ტაძარი ქრისტიანული ეკლესიის ექვსი კონფესიის წარმომადგენლებს შორის არის გაყოფილი. თვითოეულ მათგანს თავისი ნაწილი და ლოცვის დრო აქვს გამოყოფილი. ეს დაყოფა როგორც Status Quo, 1852–1853 წლებში ოსმალთა იმერიის სულთნის აბდულ მეჯიდის ბრძანებულებით დამკვიდრდა. რეგლამენტაცია შემოღებილ იქნა სხვადასხვა ქრისტიანული ეკლესიების წარმომადგენელთა შორის მუდმივი უთანხმოების გამო. სტატუს–კვოს დაცვა – ქრისტიანებს შორის პარიტეტის და მშვიდობის საწინდარია. მისი დაცვის მაგალითია ის ფაქტი, რომ უკვე 180 წელია არავინ ხელს არ ჰკიდებს იმ ხის კიბეს, რომელიც მეორე სართულზე ფასადის მხრიდანაა მიყუდებული. ის მიყუდებულია იმ ფანჯარაზე, რომელიც სომხურ ეპარქიას ეკუთვნის, მაგრამ ეყრდნობა კარნიზს, რომელიც ბერძნულ მრევს ეკუთვნის. არავინ არ იცის თუ რა რჯულის იყო ის ადამიანი, რომელმაც ეს კიბე კარნიზზე დატოვა და ზუსტად როდის მოხდა ეს. მაგრამ 1834 წლის გრავიურაზე ის უკვე არის. დღეს უძრავი კიბე იმ შინაგანაწესის დაცვის სიმბოლოა, რომლის შეცვლა ექვსივე კონფესიის თანხმობის გარეშე არ შეიძლება.
მუსულმანური რწმენა ხელს ხომ არ გიშლით ქრისტიანულ ტაძარში მუშაობაში?
მე მუსლიმი–სუნიტი ვარ, პალესტინელი და ამით ვამაყობ. შესაძლებლობისდა მიხედვით, მუსულმანთათვის წმინდა დღეს, პარასკევს, მივდივარ ტაძრის გორაზე კუბათ ას–სახრას – კლდის გუმბათის მეჩეთში . მას საძირკველი ხალიფმა ომარ იბნ ალ–ჰატაბმა ჩაუყარა. ზოგჯერ იქ ვლოცულობ. ჩემს სახლთანაც არის მეჩეთი.
შორსაა თქვენი სახლი სამუშაოდან?
იგი ძველი ქალაქის ფარგლებში მდებარეობს იროდის დროინდელი ჩრდილო–აღმოსავლეთ კარებთან. სამუშაოდან ეს არც ისე შორსაა, აუჩქარებლად 10–15 წუთის სავალია. სახლი ოთხასზე მეტი წლისაა. მთელი ამ დროის განმავლობაში მასში ნუსეიბეს ოჯახი ცხოვრობდა. უკვე 35 წელია იქ ვცხოვრობ ბაფასთან – ჩემს ერთადერთ ცოლთან ერთად. ჩვენ ოთხი შვილი გვყავს: სამი ქალიშვილი, უფროსს ნური ქვია, იგი 33 წლისაა, ვაჟი უვადა 31 წლისაა, უმცროს ქალიშვილები რანანი და უმაიე 27 და 25 წლისანი არიან. შვილებს უკვე საკუთარი ოჯახები აქვთ, მე უკვე ორი შვილიშვილი მყავს. ყველა, უმცროსი ქალიშვილის ოჯახის გარდა ცალკე ცხოვრობს. უვადა ჩემს კვალზე წავიდა: ინჟინრის განათლება მიიღო და კერძო კომპანიაში მუშაობს. როდესაც რაიმე პრობლემაა, თუ ავად გავხდი, ჩემი შვილი მცვლის. იგი აგრეთვე მეხმარება უქმე და სადღესასწაულო დღეებში ტაძრის კარების გაღებასა და დაკეტვაში. ჩემს შემდეგ იგი იქნება ქრისტეს საფლავის ტაძრის კარების მცველი
სამშვიდობო მისია
საიდუმლო არაა რომ სხვადასხვა ქრისტიანული კონფესიის, რომლებიც ტაძარს განაგებენ, წარმომადგენლებს შორის კონფლიქტები ხდება. როდისმე გიწევდათ მათი კონფლიქტის მოგვარება, მოსამართლის როლში გამოსვლა?
ყველანაირად ხდება, ზოგჯერ ადამიანური ვნების გამოვლინება ქცევის ეთიკურ ნორმებს სცილდება. მე ამაყი ვარ, რომ ჩემს სიტყვას უსმენენ და კონფლიქტი მშვიდობიანად გვარდება. მე თანაბარი დამოკიდებულება მაქვს ყველა იმ ეკლესიის წარმომადგენლებთან, ვინც ტაძარში წირვას ატარებს.
ტურისტები როგორ გიხდიან მადლობას?
ტაძარში ექსკურსიის სანაცვლოდ ზოგჯერ თავიანთი ქვეყნის მონეტებს მჩუქნიან. მე ეს მსიამოვნებს როგორც კოლექციონერს. ჯერ კიდევ ბავშვობისას, როცა ძველი ქალაქი იერუსალიმი იორდანიის ჰაშიმიტური სამეფოს ნაწილს წარმოადგენდა, მე არაბული ქვეყნების მონეტებს ვაგროვებდი. ცოტა არ მომიგროვებია! ჰობი დღემდე გამომყვა. ეხლა მაჯის საათების კოლექციონერობაც შემიძლია. ბოლო დროის განმავლობაში ათობით მაჩუქეს.
ამ თანამდებობაზე ალბათ ქალაქიდან გასვლას ვერ ახერხებთ...
დიახ, ჩემი სამუშაო მუდმივად აქ ყოფნას გულისხმობს. მაგრამ მოგზაურობაც ძალიან მიყვარს. მე მომხრე ვარ, რომ არავინ არავის ჭკუას არ არიგებდეს თუ რა არის ჭეშმარიტება, ვინ სად და როგორ ილოცოს. მე მსურს რომ მორწმუნეები სუფთა გულით ლოცულობდნენ. მჯერა, რომ იერუსალიმში ყოველთვის ყველასათვის იქნება ადგილი.
ალტერნატივა
სხვა გოლგოთა.
1867 წელს იერუსალიმის ძველი ქალაქის კედლის ჩრდილოეთით, დამასკოს კარებთან ახლოს, არქეოლოგებმა ძველი ებრაული გამოქვაბულის სამარხები იპოვეს. 15 წლის შემდეგ ბრიტანელმა გენერალმა ჯარლზ ჯორჯ გორდონმა აღმოაჩინა, რომ კლდის შვერილი, რომლის ახლოსაც სამარხები მდებარეობდა ფორმით თავის ქალას ჰგავდა. გენერალმა ჩათვალა, რომ ეს კლდე იყო სწორედ ჭეშმარითი გოლგოთა (არამ. gulgalta, სიტყვა სიტყვით — „თავის ქალა“). მას შემდეგ ამ ადგილს გორდონის გოლგოთას ეძახიან, ხოლო სამარხებს – ბაღის სასაფლაოს (ნაკვეტზე აგრეთვე აღმოაჩინეს ყურწნის საწური წნეხი და მიწისქვეშა რეზერვუარი). გამოქვაბულისაკენ გაემართნენ ანგლიკანი პილიგრიმები და სხვა პროტესტანტები : ისინი მას ნამდვილ ქრისტეს საფლავად თვლიდნენ. არქეოლოგებმა დაადგინეს, რომ ბაღის სასაფლაო პირველი ტაძრის პერიოდს მიეკუთვნება (ჩვენს წელთ აღრიცხვამდე VIII საუკუნე), ანუ იგი ბევრად ადრე გაჩნდა ვიდრე ქრისტეს ჯვარს აცვამდნენ.
(დასასრული)
წყარო: alioni.info